دعا براي تعجيل فرج مولاي غايب ما حضرت ولي عصر - عجّل اللَّه فرجه الشريف - تأسّي جستن به پيغمبر اکرم و امامان - صلوات اللَّه عليهم اجمعين - مي‏باشد، با آنچه در بخش ششم و هفتم - ان شاء اللَّه تعالي - از اخبار خواهد آمد، اين مطلب روشن مي‏شود. در اين‏جا فقط به يک حديث اکتفا مي‏کنيم:


شيخ نعماني در کتاب الغيبه به سند خود از يونس بن ظبيان از حضرت امام صادق‏عليه السلام آورده که فرمود: چون شب جمعه شود پروردگار متعال فرشته‏اي را به آسمان دنيا مي‏فرستد، وقتي فجر طالع گشت آن فرشته روي عرش بر فراز بيت المعمور مي‏نشيند، و براي محمد و علي و حسن و حسين‏عليهم السلام منبرهايي از نور نصب مي‏شود که بر آن‏ها بالا مي‏روند، و فرشتگان و پيامبران و مؤمنين براي آن‏ها جمع مي‏گردند، و درهاي آسمان گشوده مي‏شود، هنگامي که خورشيد به وقت زوال مي‏رسد رسول خداصلي الله عليه وآله مي‏گويد:


پروردگارا! وعده ات را که در کتاب خود آن را آورده‏اي وفا کن و آن اين آيه است: «وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْکُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الأَرْضِ کَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَلَُيمَکِنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضي لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْناً»؛ [1] خداوند به کساني از شما که ايمان آورده و عمل صالح انجام داده باشند، وعده کرده که در زمين خلافت دهد، هم‏چنان که به کساني که پيش از شما بوده‏اند خلافت بخشيد و دينشان را که پسنديده، تمکين و تسلط خواهد داد و ترسشان را به امنيت مبدّل خواهد ساخت.
فرشتگان و پيغمبران هم همين را مي‏گويند سپس محمد و علي و حسن و حسين‏عليهم السلام به سجده مي‏افتند و مي‏گويند: پروردگارا! غضب کن که به تحقيق حرمتت درهم شکسته و برگزيدگگانت کشته شده و بندگان صالحت خوار گرديده‏اند، پس خداوند آنچه بخواهد مي‏کند و آن روز معلوم است. [2] .


توجّه:


جمعي از علما نظر داده‏اند که يونس بن ظبيان ضعيف و دروغگوي غلو کننده‏اي است، و بعضي ديگر درباره او توقف کرده‏اند. ولي حق آن است که - به تبع عالم محقق نوري - او مورد اطمينان و بزرگوار است، بلکه آن‏طور که از تعدادي اخبار برمي‏آيد او ازاصحاب اسرار بوده است، و اگر تفصيل بحث درباره نامبرده را مي‏خواهيد به کتاب مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل، مجلّد سوم مراجعه کنيد.
در اين‏جا اشکالي هست که احياناً به ذهن برخي خطور مي‏کند اين‏که: ترديدي نيست که شرايط اجابت در دعاي پيغمبر و امامان و فرشتگان و انبياعليهم السلام موجود است، پس اگر آن‏ها هر جمعه دعا مي‏کنند که ظهور منتقم از دشمنانشان زودتر واقع شود، سبب تأخير افتادن آن چيست؟ و بر دعاي آنان چه فايده‏اي مترتّب است؟ به چند وجه از اين اشکال جواب داده مي‏شود:


اول: آنچه در مکرمت پيشين گفتيم که هيچ بعيد نيست که براي ظهور امام عصر - عجّل اللَّه فرجه الشريف - دو وقت باشد، يکي نزديک‏تر از ديگري، و وقوع آن در وقت نزديک‏تر بستگي به اهتمام در دعا براي آن داشته باشد، که ترک دعا موجب تأخيرش گردد.


دوم: اين‏که گفته شود: خداوند - عزّوجلّ - دعاي آنان را مستجاب نموده ولي بدون شک تحقّق يافتن اين امر - برحسب حکمت‏هاي الهي - بر تحقّق يافتن امور معيّن و برطرف شدن امور ديگري متوقّف است که اين‏ها به تدريج انجام مي‏شود. بنابراين تأخير ظهور تا زمان ما و بعد از اين، دليل بر مستجاب نشدن دعا نيست.


سوم: ممکن است به سبب دعاي آنان‏عليهم السلام وقوع فرج در زمان نزديکي تقدير گردد، ولي بر اثر کارهاي بندگان موانعي پيش بيايد که مايه تأخير آن شود، و اين است معني اين‏که اين امر از امور بدائيه است، و نظير اين در احاديث کم نيست. مثل اين‏که وارد شده که: بنده‏اي دعا مي‏کند پس دعايش در وقت معيّني، به اجابت مي‏رسد. سپس معصيت مي‏کند، خداوند به فرشتگان به اين مضمون مي‏گويد: قضاي حاجت او را به تأخير اندازيد زيرا که در معرض سخط و خشم من قرار گرفته و مستوجب محروميتش شده است.


و در چند کتاب از قبيل غيبت نعماني و طوسي و بحار از ابوحمزه ثمالي آمده که گفت: به حضرت ابوجعفر باقرعليه السلام عرض کردم: علي‏عليه السلام مي‏فرمود: تا سال هفتاد بلا هست، و نيز مي‏فرمود: بعد از بلا راحتي و رفاه است، و حال آن‏که سال هفتاد گذشته ولي ما رفاهي نديديم! امام باقرعليه السلام فرمود: اي ثابت! خداوند متعال اين امر را در سال هفتاد وقت گذاشته بود، و چون حسين‏عليه السلام کشته شد خشم خداوند بر اهل زمين شدّت يافت و آن را تا سال صد و چهل به تأخير انداخت، پس اين مطلب را براي شما گفتيم و شما سخن را فاش کرديد و از آن پرده برداشتيد، پس خداوند آن را به تأخير انداخت، و براي آن وقتي نزد ما تعيين ننمود و خداوند آنچه را بخواهد محو و هرچه را بخواهد اثبات مي‏کند و نزد او است امّ الکتاب. [3] .