اين دعا موجب نصرت و ياري خداوند تعالي براي دعا کننده، و پيروزي او بر دشمنانش مي‏باشد، دليل بر اين فرموده خداي تعالي: «وَلَيَنْصُرَنَّ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ»؛ [1] و به تحقيق هرکه خدا را ياري کند او را کمک خواهد کرد. و نيز فرموده: «إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ يَنْصُرْکُمْ»؛ [2] اگر خدا را ياري کنيد او هم شما را ياري خواهد فرمود. توضيح اين‏که: بي‏ترديد خداوند - تبارک و تعالي - نيازي به ياري احدي از خلايق ندارد، پس مراد به ياري و نصرتي که امر فرموده، آن است که اولياي او را ياري کنند. و چون دعا براي تعجيل ظهور صاحب الزمان‏عليه السلام از اقسام نصرت و ياري به زبان است از مصاديق اين عنوان مي‏باشد. شاهد اين مطلب احاديث بسياري است، از جمله:


1 - در فوائد المشاهد از مولاي مظلوم ما حضرت ابي عبد اللَّه الحسين‏عليه السلام آمده که در شب عاشورا فرمود: جدّم به من خبر داد که: فرزندم حسين‏عليه السلام در تَف کربلا غريب، تنها و تشنه کشته مي‏شود، پس هرکه او را ياري کند مرا ياري کرده و فرزندش قائم‏عليه السلام را نيز ياري نموده است، و هرکس با زبان ما را ياري کند روز قيامت در حزب ما خواهد بود.


2 - فرموده حضرت رضاعليه السلام به دعبل: «مَرْحَباً بِناصِرِنا بِيَدِهِ وَلِسانِهِ»؛ آفرين به ياري کننده ما به دست و زبانش. [3] .


3 - در وصيت مولاي ما حضرت جعفر بن محمد صادق‏عليه السلام به عبد اللَّه بن جُندب آمده: اي پسر جُندب! براي خداوند - تبارک و تعالي - دژي از نور است که آن را زبرجد و حرير احاطه کرده، و با ديبا و سندس بالا رفته است، اين دژ را ميان دوستان و دشمنان ما مي‏زند، پس چون مغز سر مي‏جوشد و دل‏ها به حنجره‏ها مي‏رسد و کبدها از طولاني شدن موقف قيامت مي‏پزد، اولياي خدا را به اين دژ داخل مي‏کنند که در امن و پناه الهي خواهند بود. داخل آن آنچه دل‏ها اشتها کند و چشم‏ها لذّت برد براي آن‏هاست در حالي که دشمنان خدا را عرق تا دهان رسيده و پراکندگي آنان را فرا گرفته و به آنچه خداوند براي آن‏ها [از عذاب] مهيّا نموده است نگاه مي‏کنند و مي‏گويند: «ما لَنا لا نَري رِجالاً کُنَّا نَعُدُّهُمْ مِنَ الأَشْرارِ»؛ [4] چه شده که امروز مردان مؤمني که از اشرار مي‏شمرديم نمي‏بينيم. پس اولياي خدا به آن‏ها مي‏نگرند و به آن‏ها مي‏خندند، و همين است فرموده خداي تعالي که: «اِتَّخَذْناهُمْ سُخْرِيّاً أَمْ زاغَتْ عَنْهُمُ الأَبْصارُ»؛ [5] [اهل عذاب گويند:] ما مؤمنان را [در دنيا] به مسخره مي‏گرفتيم [آيا در دوزخ نيستند] يا چشمان ما آن‏ها را نمي‏بيند. و نيز فرموده: «فَاليَوْمَ الَّذِينَ آمَنُوا مِنَ الکُفَّارِ يَضْحَکُونَ عَلَي الأَرآئِکِ يَنْظُرُونَ»؛ [6] پس در اين روز [قيامت] آن‏ها که ايمان آورده‏اند از حال کافران مي‏خندند، بر تخت‏ها تماشا مي‏کنند. آن‏گاه کسي که مؤمني از دوستان ما را به کلمه‏اي کمک کرده باشد باقي نماند مگر اين‏که خداوند او را بي‏حساب وارد بهشت نمايد. و شاهد مطلب در آخر حديث مشهود است.