چنان‏که گفته‏ايم: دعا براي حضرت قائم‏عليه السلام موجب فزوني اشراق انوار الهي در دل مي‏گردد، و چون زمين دل به نور پروردگارش روشن و درخشان شود، انسان به نور کلام مجيد خداوند هدايت و راهنمايي گردد، به‏طوري که به راه ديگري نرود. و از قرآن چيزهايي خواهد فهميد که ديگران نمي‏فهمند، و قرآن بر دردهاي دلش شفا و رحمت خواهد بود.


و نيز، شکّي نيست که هرقدر ايمان کامل‏تر و تمام‏تر باشد، استفاده شخص از قرآن و بهره‏وري‏اش از آثار آن بيشتر و بهتر است، همان‏طور که اگر کسي مزاجش سالم باشد از غذاهاي لذيذ و خوشمزه بهره‏مند مي‏شود و لذّت مي‏برد، ولي اگر مزاجش فاسد باشد نه تنها از آن‏ها لذّت نمي‏برد که براي بدنش زيانبار و اذيّت کننده نيز هست تا وقتي که خودش را معالجه نمايد و آن را مداوا کند و ريشه بيماري را از بدنش بيرون برد. پس هرچه سوء مزاج کم بشود آثار غذاهاي پاکيزه و لذيذ و منافع آن‏ها در بدن ظاهر مي‏شود.


دل نيز همين‏طور است، اگر مُهر و شک و زنگار به وسيله نور ايمان از آن برداشته شود، آثار هدايت قرآن در آن آشکار مي‏گردد. و هر قدر که ايمان کامل‏تر شود، صاحب بينش و علم وانتفاع و هدايت بيشتري يابد، خداوند - عزّوجلّ - در بيان اين امر فرموده: «قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ آمَنُوا هُديً وَشِفآءٌ وَالَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ فِي آذانِهِمْ وَقْرٌ وَهُوَ عَلَيْهِمْ عَميً»؛ [1] بگو: اين قرآن براي آن‏ها که ايمان آورده‏اند هدايت و شفا است، و کساني که ايمان نمي‏آورند گوش‏هايشان سنگين است و اين موجب کوري و جهل آنان است.


و چون در گذشته بيان داشتيم که اهتمام در دعا براي مولايمان حضرت صاحب الزمان - عجّل اللَّه فرجه الشريف - از اموري است که مايه کمال ايمان است، پس هدايت شدن کامل به قرآن بر آن مترتّب مي‏باشد. و شاهد بر اين فرموده خداي - عزّوجلّ - است که: «ذلِکَ الکِتابُ لا رَيْبَ فِيهِ هُديً لِلمُتَّقِينَ»؛ [2] آن کتاب هيچ ترديدي در آن نيست که روشنگر راه تقوي پيشگان است.



و در کمال الدين درباره آيه شريفه: «اَلَّذِينَ يُؤْمِنُونَ يِالغَيْبِ»؛ [3] آنان که به غيب ايمان مي‏آورند. از امام صادق‏عليه السلام آمده که فرمود: آن‏که به قيام قائم‏عليه السلام ايمان آورده که حق است.


و نيز در روايات ديگري از آن حضرت است که فرمود: غيب، حجّت غايب است. و شاهد آن فرموده خداوند - عزّوجلّ - مي‏باشد که: «وَيَقُولُونَ لَوْلا أُنْزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِنْ رَبِّهِ فَقُلْ إِنَّمَا الغَيْبُ للَّهِِ فَانْتَظِرُوا إِنِّي مَعَکُمْ مِنَ المُنْتَظِرِينَ»؛ [4] و (کافران) مي‏گويند: چرا آيتي از پروردگارش بر او نازل نمي‏شود؟ پس بگو! منتظر باشيد که من نيز از منتظران هستم.


وجه استشهاد اين‏که: دعا کننده مصداق ايمان آورنده به حقّانيت قيام قائم‏عليه السلام است و دليل بر آن دعاي او است. و در کتاب ابواب الجنّات در اين باره مطالبي بيان نموده‏ام که شبهه‏ها را زايل مي‏سازد.