يكى ديگر از موارد قابل توجه در روايات اين است كه شهر قم در روزگار غيبت به عنوان مركزى براى رساندن پيام اسلام به گوش مستضعفان زمين در خواهد آمد و عالمان و دانشمندان دينى آن، حجّتى بر جهانيان خواهند شد.


امام صادق(ع) در اين باره مى‏فرمايد: «به زودى شهر كوفه از مؤمنان تهى مى‏گردد و علم و دانش از آن‏جا رخت بر مى‏بندند و چون مارى كه در گوشه‏اى چنبره زده است، محدود مى‏گردد و از شهرى كه آن را قم مى‏نامند، ظهور مى‏كند و آن‏جا پايگاه علم و فضيلت و معدن دانش و كمال مى‏گردد؛ به گونه‏اى كه روى زمين هيچ مستضعف (فكرى) نمى‏ماند كه از دين آگاهى نداشته باشد؛ حتى زنان پرده‏نشين، و اين زمان، نزديك به زمان ظهور قائم ما خواهد بود.


خداوند، قم و مردمش را جانشين حضرت حجّت قرار مى‏دهد و اگر چنين نبود، زمين اهلش را فرو مى‏برد و حجّتى بر زمين نمى‏ماند. بنابراين، علم و دانش از شهر قم به شرق و غرب جهان سرازير مى‏شود و حجّت بر جهانيان تمام مى‏گردد؛ به گونه‏اى كه هيچ شخصى نمى‏ماند كه دين و دانش به او نرسيده باشد و آن‏گاه حضرت قائم(عج) ظهور مى‏كند و عذاب الهى بر كافران به دست آن حضرت فرود مى‏آيد؛ زيرا خداوند، از بندگان انتقام نمى‏گيرد، مگر هنگامى كه حجّت بر آنان تمام شده باشد».[1]


در روايت ديگرى آمده است: «اگر مردم قم نبودند، دين از بين مى‏رفت».[2]