بر اين امر دلالت مي‏کند روايتي که شيخ احمد بن فهد حلّي‏رحمه الله در کتاب عدّة الداعي از رسول اکرم‏صلي الله عليه وآله آورده که فرمود: هيچ قومي به ذکر خداي - عزّوجلّ - ننشينند مگر اين‏که فرشته‏اي از آسمان آنان را آواز دهد که: برخيزيد! به تحقيق که سيئات شما مبدّل به حسنات شد و همگي‏تان آمرزيده شديد. [1] .


وجه دلالت اين‏که: دعا براي مولايمان صاحب الزمان‏عليه السلام از اقسام ذکر خداوند است، پس در هر جلسه‏اي که مؤمن براي مولايش دعا کند به اين مکرمت نائل گرديده است. دليل بر اين‏که ياد آن حضرت از اقسام ذکر خدا است، روايتي است که در وسائل و کافي از حضرت ابي عبد اللَّه صادق‏عليه السلام آمده که فرمود: هر آن گروه که در جلسه‏اي گرد هم آيند و ذکر خدا نکنند و از ما ياد ننمايند، جز اين نيست که آن مجلس روز قيامت مايه حسرت آن‏ها خواهد بود.


سپس فرمود: ابوجعفرعليه السلام مي‏فرمود: ذکر ما از [اقسام] ذکر خدا است، و ياد دشمنان ما از [مصاديق] ياد شيطان مي‏باشد. [2] .