خداوند متعال به برکت دعا کنندگان براي مولايمان صاحب الزمان‏عليه السلام عذاب و عقوبت را از اهل زمين دفع مي‏نمايد. تقرير اين مطلب دو گونه است:


اول: در آخر حديث قدسي که از عدّة الداعي قبلاً آورديم چنين است:... آن‏هايند که اگر خواسته باشم زمين را به کيفر و عقوبت هلاک گردانم، به خاطر آن قهرمانان از آن‏ها (اهل زمين) دفع نمايم. [1] .


دوم: در کمال الدين به سند خود از حضرت ابوجعفر باقرعليه السلام آورده که فرمود: زماني بر مردم خواهد رسيد که امام آن‏ها از ايشان غايب شود، خوشا به حال آنان که در آن زمان بر امر ما پايدار بمانند. کم‏ترين چيز از ثواب که به آن‏ها رسد اين‏که: خداوند متعال به آن‏ها ندا کند: بندگان و کنيزان من! به سرّ من ايمان آورديد و غيب مرا تصديق کرديد. پس بشارت باد شما را به ثواب نيک از من. اي بندگان و کنيزانم! حقّا که از شما قبول مي‏کنم و شما را عفو مي‏نمايم و شما را مي‏آمرزم. و به شما، بندگانم را از باران سيراب گردانم و باد را از آن‏ها دفع نمايم. اگر شما نبوديد عذابم را بر آن‏ها نازل مي‏کردم.... [2] .


وجه استشهاد براي بيان مقصود اين‏که: اهتمام و مداومت در دعا براي حضرت صاحب الزمان‏عليه السلام سبب پايدار ماندن بر سنّت و شيوه امامان‏عليه السلام است، و بدين ترتيب وسيله‏اي مي‏شود براي رسيدن به اين مکرمت ارزنده.