از جمله اموري که با دعا کردن براي تعجيل فرج مولايمان صاحب الزمان‏عليه السلام حاصل مي‏شود: ثواب خونخواهي مولاي مظلوم غريب شهيدمان حضرت سيد الشهداء حسين بن علي‏عليهما السلام است، و اين امري است که احدي جز خدا ثواب آن را نمي‏تواند شماره کند. زيرا که عظمت شأن خون به مقدار عظمت صاحب آن است. پس همان‏طور که کسي جز خدا نمي‏تواند بر شؤون حسيني احاطه يابد، همچنين کسي غير او نمي‏تواند ثواب خونخواهي‏اش را احصا نمايد، زيرا که حسين‏عليه السلام همان است که در زيارتش آمده: «اَلسَّلامُ عَلَيْکَ يا ثارَ اللَّهِ وَابْنَ ثارِهِ»؛ سلام بر تو اي آن‏که خونخواه او خداوند است، و فرزند کسي که خونخواهش خدا است.
و اگر در دعا براي تعجيل فرج مولايمان صاحب الزمان‏عليه السلام جز اين ثواب نبود، همين در فضيلت و شرافت آن کافي بود، و حال آن‏که فضل و ثواب بي‏شماري در آن هست.


و امّا بيان اين‏که با اين دعا ثواب خونخواهي امام حسين‏عليه السلام حاصل مي‏شود: خونخواهي آن حضرت وظيفه هر مؤمن است، زيرا که آن جناب پدر حقيقي آنان مي‏باشد - چنان‏که در بخش سوم آورديم که امام‏عليه السلام پدر حقيقي است - و نيز مؤيّد اين معني در تفسير آيه: «وَوَصَّيْنَا الإِنْسانَ بِوالِدَيْهِ إِحْساناً»؛ [1] و انسان را به احسان نسبت به والدينش سفارش کرديم.


والدين به حسنين‏عليهما السلام تفسير شده است - چنان‏که در تفسير قمي [2] و غير آن آمده -، لذا صحيح است که مؤمن خونخواهي آن حضرت را مربوط به خود بداند، و هريک از مؤمنين خودش را وليّ خون آن جناب به حساب آورد. چنان‏که در زيارت عاشورا مي‏خوانيم: «وَأَنْ يَرْزُقَنِي طَلَبَ ثارِي مَعَ إِمامٍ مَهْدِيٍّ ظاهِرٍ ناطِقٍ بِالحَقِّ مِنْکُمْ...»؛ و از خداوند خواهانم که به من روزي نمايد خونخواهي خودم را با امام هدايت شده آشکار و حق‏گوي از شما. [3] و نيز رسول اکرم‏صلي الله عليه وآله به امت خود امر فرمود که نسبت به قُربي مودّت بورزند، و روايات متعدّدي گذشت که دلالت داشت: منظور از قُربي، امامان‏عليهم السلام هستند. بر فرض که به ظاهر لفظ تمسّک کنيم، و قُربي را بر مطلق خويشان يا ذرّيه رسول اکرم‏صلي الله عليه وآله حمل نماييم، بدون ترديد امامان‏عليهم السلام بهترين و کامل‏ترين مصاديق آن‏ها مي‏باشند، و نيز ترديدي نيست که خونخواهي براي آنان و مطالبه حقوقشان از بارزترين مصاديق مودّت و برجسته‏ترين اقسام اظهار محبّت است.


اکنون که اين مطالب معلوم شد، مي‏گويم: خونخواهي مراتب متعدّد و درجات چهارگانه‏اي دارد:


اول: اين‏که وليّ خون قوّت و نيرو و حکومت و استيلا داشته باشد، که به زيردستانش دستور مي‏دهد قاتل را بکشند، و بدين ترتيب خون‏بهاي مظلوم را مي‏گيرد.


دوم: اين‏که خودش قاتل آن مظلوم را بکشد. و با اين دو قسم خداوند متعال براي مولاي شهيد مظلوممان حضرت حسين بن علي‏عليهما السلام خونخواهي مي‏کند، چون در حقيقت او صاحب خون آن حضرت است، لذا در زيارت‏هاي متعددي اين عبارت آمده: «اَلسَّلامُ عَلَيْکَ يا ثارَ اللَّهِ»؛ سلام بر تو اي آن‏که خونخواه او خداوند است. اما قسم اوّل: چون خداوند - عزّوجلّ - مولاي ما حضرت قائم‏عليه السلام را امر فرموده که خون‏بهاي حسين‏عليه السلام را طلب نمايد - چنان‏که در روايات متعددي اين معني هست، و قسمتي از آن‏ها را در حرف ثاء بخش چهارم کتاب آورديم - و در کامل الزيارات به سند خود از امام صادق‏عليه السلام درباره فرموده خداي تعالي: «وَمَنْ قُتِلَ مَظْلُوماً فَقَدْ جَعَلْنا لِوَلِيِّهِ سُلْطاناً فَلا يُسْرِفُ فِي القَتْلِ»؛ و هر آن کس که مظلوم کشته شده پس براي وليّ او سلطه قرار داديم پس در کشتن اسراف نکند. آمده که فرمود: او قائم آل محمدعليهم السلام است که خروج مي‏کند، و به خونخواهي حسين بن علي‏عليهما السلام مي‏کُشد، پس اگر اهل زمين را به قتل رساند اسراف نيست، و فرموده خداي تعالي: «فَلا يُسْرِفُ فِي القَتْلِ»؛ براي او نيست که کاري بکند که اسراف باشد. سپس امام صادق‏عليه السلام فرمود: به خدا قسم ذراري و نوادگان کشندگان حسين‏عليه السلام را به خاطر کار پدرانشان به قتل مي‏رساند. [4] .


و در کتاب نور الانوار فاضل بروجردي است، و در خبري وارد است که چون مردم، آن حضرت را به بيرحمي و قتل نفس متّهم سازند آن جناب از منبر بالا رود و يک تاي نعلين حضرت گلگون قباي دشت نينوا و يکه‏تاز عرصه کربلا سيّد الشهداء - عليه آلاف التحية والثناء وروحي له الفداء - را بيرون آورد و فرمايد: اگر همه دشمنان را بکشم مقابل خون اين بند نعلين نخواهد بود.


و در خبر ديگر است که مي‏فرمايد: اگر همه اهل عالم را بکشم در عوض اين بند نعلين نمي‏شود.


و اما قسم دوم: با توجه به فرموده خداي تعالي: «اَللَّهُ يَتَوَفَّي الأَنْفُسَ حِينَ مَوْتِها»؛ [5] خداوند روح خلق را مي‏گيرد به هنگام مرگ آنان، هيچ روحي از کالبد بدن بيرون نيايد جز به اذن خداوند متعال. و همان‏طور که خداي قادر منتقم - جلّ شأنه - به اين دو قسم خونخواهي مي‏کند، حضرت قائم‏عليه السلام نيز براي جدّش حسين‏عليه السلام به اين دو قسم خونخواهي مي‏نمايد، البته به اعتبار ديگري. زيرا که کشندگان اجدادش‏عليهم السلام و کساني که به کار آن‏ها راضي بوده‏اند


به قتل مي‏رساند و شيعيان و يارانش را نيز دستور مي‏دهد که آن‏ها را بکشند.


سوم: اين‏که کسي که خونخواه است ضعيف باشد، و نتواند خونخواهي کند مگر با تظلّم و شکايت نزد سلطان و زمامدار مقتدري که حقّ او را از ظالمش بگيرد، و اين نيز واضح است که نوعي خونخواهي محسوب مي‏گردد.


چهارم: اين‏که به خاطر ضعيف بودن نتواند خونخواهي کند مگر با کمک گرفتن از ديگراني که قدرتي دارند که با ياري يکديگر اين کار را انجام دهند. به عبارت ديگر: کمک کردن در آمادگي وسائل خونخواهي نوعي از خونخواهي مي‏باشد.


و چون ما در اين زمان قدرت نداريم براي مولايمان حسين‏عليه السلام خونخواهي کنيم جز به اين دو قسم اخير، لازم است - به حکم وظيفه‏اي که بر ما هست - به همين دو قسم مبادرت ورزيم. و اين دو با دعا براي تعجيل فرج و ظهور مولايمان صاحب الزمان‏عليه السلام حاصل مي‏گردد، که خداي قادر منتقم از هر سلطاني قدرتمندتر، و انتقام‏گيرنده از هر ظالم و ستمگر است. زيرا که با اخبار متواتري دانسته‏ايم که خداوند قادر متعال مولاي ما صاحب الامرعليه السلام را براي اين خونخواهي ذخيره نموده است. پس بر ما لازم است که شب و روز به درگاه الهي تضرع و استغاثه کنيم که ظهور و فرج آن حضرت را تعجيل فرمايد تا خونخواهي نمايد و از جباران کافر انتقام بگيرد، زيرا که در زمان غيبت آن حضرت راه ديگري به جز اين قسم از خونخواهي نداريم.


و اما داخل بودن اين دعا در قسم چهارم خونخواهي، چنان‏که در مکرمت بيست و دوم بيان کرديم که اهتمام مؤمنين به دعا براي تعجيل فرج و ظهور مولي صاحب الزمان‏عليه السلام از اسباب جلو افتادن فرج و ظهور آن حضرت مي‏باشد، پس دعا براي اين جهت در امر گرفتن خون‏بهاي امامان‏عليهم السلام کمک آن حضرت است.


و بر آنچه ذکر گرديد ارشاد مي‏کند، مطالبي که در توقيع شريف به شيخ مفيد آمده که: اگر شيعيان ما - که خداوند آنان را به اطاعتش توفيق دهد - در وفا به عهد و پيماني که بر آنان هست يکدل بودند، هرآينه ميمنت ديدار ما از ايشان به تأخير نمي‏افتاد و سعادت ديدار ما زودتر به آنان مي‏رسيد، با حق معرفت و درستي شناخت نسبت به ما، پس مانع ما از آن‏ها جز امور ناخوشايندي که از آنان به ما مي‏رسد و برايشان نمي‏پسنديم نيست. «واللَّه المستعان وهو حسبنا ونعم الوکيل». [6] .


و نيز مؤيّد آنچه گفتيم خوابي است که براي يکي از بانوان شايسته و مورد اعتماد از نزديکان ما در همين روزها اتفاق افتاده که به خاطر تسلط کفار بر بلاد اسلام همّ و غم، خاصّ و عام را فرا گرفته است. حاصل آن خواب اين‏که: شنيده است شخصي مي‏گويد: اگر مؤمن پس از نمازهايش در دعا براي تعجيل ظهور مولايش مواظبت مي‏کرد، هم‏چنان که در دعا براي خودش - هرگاه مريض يا قرضدار باشد - مواظبت دارد، به طوري که فراق آن حضرت‏عليه السلام مايه اندوه و غصه او و موجب دلشکستگي و پريشاني و ناراحتي او باشد، در آن صورت دعايش سبب يکي از دو امر مي‏شود: يا مولايش زودتر ظهور مي‏کند، و يا اين‏که حزن و اندوهش مبدّل به سرور مي‏گردد و محنت‏ها و ناراحتي‏ها برطرف شده و از بلاها و فتنه‏ها نجات مي‏يابد.


و مي‏توان اين معني را - که دعا براي تعجيل ظهور مولايمان صاحب الزمان‏عليه السلام از مصاديق خونخواهي براي مولاي غريب مظلوممان حضرت ابي عبد اللَّه الحسين‏عليه السلام است - به وجه ديگري بيان نمود، اين‏که: هرگاه مؤمن دانست که از آثار و فوايد اين دعا - چنان‏که در مکرمت بيستم گذشت - بازگشت به دنيا در زمان ظهور آن جناب است، لذا براي اين‏که اين امر زودتر واقع گردد، و خودش براي مولاي شهيد مظلوممان حسين‏عليه السلام از دشمنان و نوادگان کشندگان آن حضرت که از کارهاي پدرانشان راضي باشند، خونخواهي کند. چنين مؤمني در عداد طلب کنندگان ثار آن جناب خواهد بود، پس يا عمرش طولاني مي‏شود تا اين‏که آن زمان را درک کند، و يا اين‏که پس از مُردن به دنيا باز مي‏گردد، و از دشمنان انتقام مي‏گيرد، و اين از آثار آن دعا است. اين وجه را برادر و دوست روحاني‏ام که به تأييدان سبحاني مؤيّد است بيان نمود، آن را در اين‏جا ثبت مي‏کنم تا براي او زبان راستيني در جهان باقي بماند.


و از آنچه در اين‏جا بيان گرديد، معلوم شد که دعا کننده براي تعجيل ظهور مولايمان صاحب الزمان‏عليه السلام ثواب خونخواهي براي ساير امامان برحق و پيروان ايشان و شهدايي که در خدمت آنان بوده‏اند را نيز درک مي‏نمايد، زيرا که حضرت قائم‏عليه السلام خون‏بهاي همه آنان را مي‏گيرد و از دشمنانشان انتقام مي‏کشد، چنان‏که قسمتي از دلايل اين مطلب را در حرف «الف» - بخش چهارم کتاب - آورديم.