از برخى روايات فهميده مى‏شود كه، ائمه معصومين(ع)، شيوه عالمان قم را مورد تأييد قرارداده‏اند.


امام صادق(ع) در اين باره مى‏فرمايد: «بر فراز قم فرشته‏اى است كه دو بال خود را بر آن به حركت درمى آورد و هيچ ستمگرى به آن قصد سوئى نمى‏كند؛ مگر آن كه خداوند، او را همانند نمك در آب ذوب مى‏كند».


حضرت آن‏گاه به عيسى بن عبداللَّه قمى اشاره كرد و فرمود: «درود خداوند بر قم! پروردگار جهان، سرزمينشان را از باران سيراب و بركاتش را بر آنان نازل مى‏گرداند و گناهانشان را به حسنات مبدّل مى‏سازد. آنان اهل ركوع، سجود، قيام و قعودند؛ چنان‏كه آنان فقيه، دانشمند و اهل درك و فهم هستند. آنان اهل درايت و روايت و بينش عبادت كنندگان نيكى هستند».[1]


هم‏چنين آن امام در پاسخ شخصى كه گفت: مى‏خواهم از تو چيزى بپرسم كه كسى پيش از من نپرسيده باشد و پس از من نخواهد پرسيد، مى‏فرمايد: «شايد مى‏خواهى از حشر و نشر سؤال كنى؟»


گفت: آرى، سوگند به آن كه محمد(ص) را بشارتگر و هشدار دهنده، مبعوث كرد.


حضرت فرمود: «حشر همه مردمان به سوى بيت المقدس است؛ مرگ بقعه‏اى در سرزمين جبل كه آن را قم مى‏نامند و آمرزش الهى شامل حالشان مى‏گردد».


آن مرد، در حالى‏كه نيم‏خيز شد، گفت: اى فرزند رسول خدا! آيا اين اختصاص به مردم قم دارد؟


امام پاسخ داد: «آرى؛ آنان و هر كس كه هم عقيده ايشان باشد و سخن آنان را بگويد».[2]