دعا کننده براي فرج مولي صاحب الزمان‏عليه السلام زير سايه گسترده خداوند قرار مي‏گيرد و تا مادامي که به دعاگويي آن حضرت مشغول باشد، رحمت بر او نازل مي‏گردد. دليل بر اين معني روايتي است که در اصول کافي به سند خود از حضرت ابي عبد اللَّه صادق‏عليه السلام آورده که فرمود: رسول خداصلي الله عليه وآله فرمود: هر کس برادر مسلمانش را با کلمه‏اي گرامي بدارد که به وسيله آن کلمه به او لطف کند و غصّه‏اش را برطرف سازد، پيوسته در سايه گسترده خداوند خواهد بود تا وقتي که در آن حال باشد، رحمت بر او فرود مي‏آيد. [1] .


مي‏گويم: سابقاً بيان کرديم که دعا براي بزرگان و شخصيت‏ها از انواع تکريم و تعظيم آنان به شمار مي‏رود و همچنين مهرباني و اظهار محبّت و برطرف کردن غصّه تکريم و گرامي داشتن به شمار مي‏آيد. بنابراين اگر مؤمن براي مولايش در زمان غيبت آن حضرت دعا کند، و نتواند به وسيله ديگري غصه آن جناب را کم کند، به ثواب ياد شده خواهد رسيد. بيان اين مطلب به دو وجه انجام مي‏گيرد:


اول:


اين‏که به عقل و نقل دانستي که بين امام و شيعيانش برادري برقرار است. اين حديث دلالت دارد که آن ثواب با دعاي مؤمن براي برادرش ثبوت مي‏يابد، زيرا که دعا در برطرف کردن غم‏ها و دفع شدايد و بلاها مؤثر است، و نيز اظهار محبّت مؤمن نسبت به برادر ديني خويش است. و قبلاً دانسته شد که دعا در تعجيل فرج مولايمان صاحب الزمان‏عليه السلام مؤثر مي‏باشد.


دوم:


با توجه به مسأله اولويت قطعي، آن ثواب با دعا کردن براي مولايمان صاحب الزمان‏عليه السلام به طريق اولي تحقق مي‏يابد.