و دليل بر اين دو مکرمت روايتي است که در مجلّد اوّل بحار مسنداً از حضرت ابي عبد اللَّه صادق‏عليه السلام آمده که به داوود بن سرحان فرمود: اي داوود! سلام مرا به دوستان و پيروانم برسان و اين‏که مي‏گويم: خداوند رحمت کند بنده‏اي را که با ديگري جمع بشود پس امر ما را مذاکره نمايند که سومي آنان فرشته‏اي خواهد بود که براي آن دو طلب مغفرت کند، و هيچ‏گاه دو نفري بر ياد ما جمع نشوند مگر اين‏که: خداي تعالي به جهت [اجتماع] آنان به فرشتگانش مباهات مي‏نمايد. پس هرگاه اجتماع کرديد به يادآوري و گفت و شنود امر ما بپردازيد، که در جمع شدن و مذاکره شما احياي امر ما است و بهترين مردم بعد از ما کسي است که امر ما را مذاکره کند و به ياد ما دعوت نمايد. [1] .


مي‏گويم: وجه دلالت اين‏که پرداختن به دعا براي مولايمان صاحب الزمان‏عليه السلام از بارزترين مصاديق ذکر و ارزنده‏ترين افراد آن است، خداوند ما و ساير مؤمنين را به آن توفيق دهد.