نظر به اين‏که دعا براي تعجيل فرج حضرت ولي عصر - عجّل اللَّه فرجه الشريف - اظهر محبّت زباني نسبت به امير مؤمنان‏عليه السلام است، مايه کمال ايمان مي‏باشد. در روايات متعدّدي آمده اين‏که؛ هر کس آن حضرت را به زبان دوست بدارد، يک سوم ايمان در او کامل مي‏گردد. اين احاديث در تفسير البرهان [1] مذکور مي‏باشند.


اضافه بر اين، روايتي که در مجلّد نهم بحار از حضرت حضرت ابوالحسن الرضاعليه السلام از پدرانش آورده دلالت مي‏کند، آن حضرت از جدّ بزرگوارش علي‏عليه السلام نقل کرده که فرمود: برادرم رسول خداصلي الله عليه وآله به من فرمود: هر آن کس دوست دارد خداي - عزّوجلّ - را در حالي ملاقات کند که به او روي نموده و از او اعراض نکرده باشد، بايد که ولايت علي را دارا شود، و هرکس مايل است خداوند را ملاقات نمايد در حالي که از او راضي باشد، فرزندت حسن را دوست بدارد، وهرکس مي‏خواهد خداوند او را در حالي ملاقات کند که بر او ترسي نباشد، دوستدار فرزندت حسين گردد، و هر آن‏که مايل است در حالي خداوند را ملاقات نمايد که گناهانش آمرزيده شده باشد، دوستدار علي بن الحسين سجّاد گردد، و هر کس دوست مي‏دارد که خداي تعالي را با روشني چشم ملاقات کند، دوستدار محمد بن علي باقر باشد، و هر کس دوست دارد خداوند را در حالي ملاقات کند که پرونده او را به دست راستش دهند، دوستدار جعفر بن محمد صادق باشد، و هر کس دوست دارد خداي تعالي را پاک و پاکيزه ملاقات کند، (ترجمه ناقص است) علي بن موسي الرضا را دوست بدارد، و هر کس دوست دارد خداي تعالي را در حالي ملاقات کند که درجاتش بالا رفته و سيّئاتش به حسنات تبديل گشته باشد، محمد جواد را دوست همي‏دارد، و هر کس دوست مي‏دارد که خداوند را ملاقات کند و از او به آساني حساب کشد، عليّ هادي را دوستدار باشد، و هر کس دوست دارد خداوند را در حالي ملاقات نمايد که از رستگاران باشد، دوستدار حسن عسکري شود، و هر کس دوست مي‏دارد خداي را در حالي ملاقات کند که ايمانش کامل و اسلامش نيکو باشد، ولاي حجّت صاحب الزمان منتظر را پيشه کند. اينان چراغ‏هاي تاريکي، و امامان هدايت، و نشانه‏هاي تقوي مي‏باشند. هر آن‏که آنان را دوست بدارد و ولايتشان را دارا شود، براي او از خداي تعالي ضمانت بهشت کنم. [2] .


مي‏گويم: جهت دلالت آن است که مراد از تولّي هر يک از امامان‏عليهم السلام - که در اين حديث آمده - اظهار محبّت با اعمال بدني و کارهاي پسنديده است، زيرا که ولايت قلبي نسبت به تمامي آن‏ها واجب است و اظهار محبّت نسبت به هر يک از ايشان اثر ويژه‏اي دارد که در اين حديث بيان گرديده، و بدون ترديد دعا در حقّ مولايمان صاحب الزمان‏عليه السلام و خواستن فرج و ظهور آن جناب از درگاه خداوند اظهار محبّتي است که در دل‏ها نهفته. پس اين اثر بر آن مترتّب مي‏گردد، و جهت اين‏که اين تأثير در دوستي کردن نسبت به مولايمان حضرت حجّت‏عليه السلام قرار دارد، آن است که ايمان جز با معرفت تمام امامان برحقّ‏عليهم السلام کمال نمي‏يابد، و چون جزء آخر علّت تامّه است، پس ايمان جز با ولايت و دوستي کردن با خاتم الائمه، و برطرف کننده غم از اين امّت - که خداي تعالي فرجش را نزديک فرمايد - تمام نخواهد شد.