اين مطلب به چند جهت بيان مي‏گردد:


يکي اين‏که: دعا - چنان‏که پيش‏تر توضيح داديم - تعظيم و گراميداشت افراد و از اقسام احسان و نيکي است، که پر واضح است.


دوم: اين‏که دعا کردن در پيش افتادن فرج و ظهور، تأثير و مدخليّت دارد. چنان‏که در حديثي اين معني گذشت و آن را توضيح داديم، و اهتمام ورزيدن به تمام آنچه در اين امر عظيم مؤثر است احسان به مولاي خائف و غايب از نظرمان مي‏باشد.


سوم: اين‏که اين دعا اطاعت از امر آن حضرت است، و فرمانبرداري نسبت به مولي به هرگونه که باشد احسان به او است.


بلکه مي‏گويم: دعا براي آن حضرت احسان به خاتم انبيا و امامان معصوم، و تمام پيغمبران و رسولان و همه مؤمنان است. زيرا که فرج آن جناب در واقع فرج تمام اولياي خدا است. چنان‏که امام صادق‏عليه السلام در دعاي خود بعد از نماز ظهر بيست و يکم ماه رمضان به اين مطلب تصريح کرده. پس طلب کردن آن از واضح‏ترين اقسام احسان است.