نام او بركه است. وى كنيز پيامبر(ص) بود كه از پدر بزرگوارش، عبداللَّه، به آن حضرت به ارث رسيده بود و پرستارى رسول خدا(ص) را بر عهده داشت. [1]حضرت او را مادر خطاب مى‏كرد و مى‏فرمود: هذه بقية أهل بيتي؛ او باقى مانده از خاندان من است. وى فرزندى از همسر اوّلش، عبيد خزرجى، به نام ايمن داشت. ايمن از مهاجران و مجاهدان بود و در جنگ حنين به شهادت رسيد.
امّ ايمن شخصيتى است كه وقتى در راه مكه و مدينه تشنگى بر او غلبه كرد و نزديك‏بود از پاى درآيد، دلو آبى از آسمان بر او فرود آمد و از آن نوشيد و هرگز پس از آن تشنه نشد. [2]


او به هنگام رحلت پيامبر بسيار مى‏گريست؛ چون از او علت گريه‏اش را پرسيدند، در پاسخ‏گفت: به خدا سوگند مى‏دانستم كه ايشان رحلت خواهد كرد، ولى گريه من براى آن است كه وحى قطع شد. [3]


فاطمه زهرا(س) در مسأله فدك او را به عنوان شاهد و گواه معرفى كرد و سرانجام او در روزگار خلافت عثمان رحلت كرد.