گروهی از مسلمین محمد بن عبدالله بن حسن را مهدی می پنداشتند. ابوالفرج می نویسد: حمید بن سعید روایت نموده که وقتی محمد بن عبدالله متولد شد آل محمد خوشنود شدند و از پیغمبر روایت می کردند که نام مهدی محمد است. پس امیدوار بودند که محمد، مهدی موعود باشد. او را دوست می داشتند و در مجالس از وی صحبت می شد و شیعیان به یکدیگر بشارت می دادند. [1]


باز هم ابوالفرج می نویسد: وقتی محمد بن عبدالله متولد شد خویشانش وی را مهدی نامیده گمان می کردند مهدی موعود روایات است. لیکن دانشمندان آل ابیطالب، کیه اش می دانستند که مقدر شده در احجاز زیت کشته شود. [2]


باز هم می نویسد: غلام ابی جعفر منصور نقل کرده که منصور به من گفت: پای منبر محمد بن عبدالله بنشین ببین چه می گوید. منهم به دستور وی پای منبر محمد حاضر شدم. شنیدم که می گفت: شما شک ندارید که من مهدی هستم و واقع هم همین است. پس برگشتم و سخنش را برای منصور حکایت نمودم. گفت: محمد دروغ می گوید بلکه مهدی موعود فرزند من است. [3]


سلمه بن اسلم اشعاری درباره محمد بن عبدالله سروده که ترجمه اش این است: آنچه در احادیث وارد شده وقتی ظاهر خواهد شد که محمد بن عبدالله در بین مردم ظاهر شود و زمام امور را در دست گیرد. محمد انگشتری دارد که خدا آن را به غیر او نداده است و در وی علاماتی از نیکی و هدایت وجود دارد. امیدواریم محمد همان امامی باشد که به برکت وجودش قرآن زنده گردد به واسطه او اسلام رونق گیرد و اصلاح شود و یتیمان بیچاره و عیالمندان نیازمند با خوشی زندگی نمایند. زمین را پر از عدل و داد کند بعد از اینکه از ضلالت و گمراهی پر شده است و امیدها و آرزوهایمان جامۀ عمل پوشد. [4]