وقتیکه دعبل اشعار معروف خود را نزد امام رضا (ع) قرائت نمود، در خاتمۀ آنها این شعر را خواند:


خروج امام لامحاله واقع یقوم علی اسم الله والبرکات


یعنی نهضت یک امام، مسلم و حتمی است، او بنام خدا و با برکات قیام می نماید. امام رضا (ع) گریه سختی نموده فرمود: روح القدس به زبانت سخن گفت. آیا آن امام را می شناسی؟ عرض کرد: نه، ولی شنیده ام که امامی از شما قیام می کند و زمین را پر از عدل و داد می نماید. حضرت فرمود: بعد از من پسرم محمد امام است و بعد از او فرزندش علی و بعد از علی فرزندش حسن و بعد از حسن پسرش حجت و قائمی است، که در ایام غیبت باید در انتظارش بود و وقتی ظاهر شد باید از وی اطاعت نمود. اوست که زمین را پر از عدل و داد می کند. اما وقت ظهورش تعیین نشده بلکه از پدرانم روایت شده است که: ناگهانی و بغتتاً ظاهر می گردد. [1]


امثال و نظائر این وقایع و شواهد در تاریخ زیاد است اگر طالب باشید می توانید به کتب تواریخ مراجعه نمائید.


در این موقع وقت خیلی گذشته بود و جلسه پایان یافت و جلسه بعد به شب شنبه دیگر موکول شد.