الطاف خداوندی چنین اقتضا دارد که پیامبرانی را بفرستد تا احکام و قوانین لازم را به مردم ابلاغ کنند و آنان را به سوی غایت و هدف ایجاد هدایت و کمک نمایند. در صورتی منظور حق تعالی تأمین می شود و احکام و دستورات لازم بدون کم و زیاد، در دسترس مردم گذاشته می شود و عذرشان منقطع می گردد که پیغمبر از خطا و اشتباه ونسیان در امان و محفوظ باشد، یعنی در گرفتن احکام و ضبط آنها و ابلاغ به مردم، از خطا و نسیان معصوم باشد. علاوه بر این باید خودش به حقیقت آن احکام متحقق باشد و به علم خویش عمل نماید و قولاً و عملاً مردم را به سوی کمالات حقیقی دعوت کند تا عذرشان منقطع گردد و در تشخیص راه حق، در ضلالت و سرگردانی واقع نشوند زیرا پیغمبر اگر به احکام دین پابند و مقید نباشد کلامش از اعتبار ساقط می شود و مردم به وی اعتمادی نخواهند نمود زیرا او برخلاف گفتارش عمل می کند و به واسطه عمل خویش، مردم را به سوی خلاف آن احکام دعوت می نماید. و معلوم است که دعوت عملی اگر از دعوت قولی مؤثرتر نباشد کم اثرتر هم نخواهم بود.


به بیان دیگر: علوم و مدرکات ما از خطاء و اشتباه معصوم و محفوظ نیستند، زیرا حوس و قوای مدرکه در حصول آنها دخالت دارند و خطاهای حواس برکسی پوشیده نیست. اما علوم و احکامی که از جانب پروردگار عالم، برای هدایت مردم، به پیمبران، وحی و الهام می شود، از این قبیل نیست و از راه حواس و قوای مدرکه آنها را تحصیل نکرده اند و گرنه لازم می آید که خطاء و اشتباه در معلومات آنان نیز راه داشته باشد و احکام واقعی بدست مردم نرسد، بلکه علوم آنان به این طریق است که حقائق عوالم غیبی بر باطن ذات و قلب آنان نازل می شود، عین آن حقائق را به علم حضوری مشاهده می نمایند و آنچه را با چشم دل مشاهده می کنند از عالم بالا نازل کرده در دسترس مردم قرار می دهند، چون عین آن حقایق را مشاهده و درک می کنند پس در گرفتن و تحل و ضبط آنها، خطاء و اشتباهی راه ندارد.


به همین علت، از عصیان و مخالفت آن دستورات معصوم و درامان هستند و به علوم خویش عمل می نمایند زیرا کسی که عین حقایق و کمالات و سعادت خویش را مشاهده کند بدون شک بر طبق مشاهداتش رفتار می کند و هرگز تخلف نمی نماید، زیرا تمام طرق و راه های اشتباه کاری نفس و قوا، بر او بسته است و کمالات حقیقی خویش را با چشم دل مشاهده می کند و چنین شخصی هرگز کمال خویش را از دست نمی دهد.