1. الشيعة و الرجعه، ج‏ا، ص‏167.


2. ابن‏حمّاد، فتن، ص‏161.


3. ابن‏حمّاد، فتن، ص‏86؛ عقد الدرر، ص‏127؛ كنز العمّال، ج‏14، ص‏588.


4. ابن‏طاووس، ملاحم، ص‏53؛ عقد الدرر، ص‏130؛ الشيعة و الرجعه، ج‏1، ص‏210.


5. ابن‏طاووس، ملاحم، ص‏53؛ الشيعة و الرجعه، ج‏1، ص‏211.


6. نور الابصار، ص‏138؛ الشيعة و الرجعه، ج‏1، ص‏211.


7. ابن‏حمّاد، فتن، ص‏84؛ ابن‏المنادى، ص‏47؛ دارمى، سنن، ص‏98؛ عقد الدرر، ص‏126؛ ابن‏طاووس، فتن، ص‏49.


8. الايقاظ من الهجعه، ص‏266؛ ر. ك: كشى، اختيار معرفة الرجال، ص‏217؛ ابن‏داود، رجال، ص‏206.


9. الايقاظ من الهجعه، ص‏266؛ ر. ك: بحارالانوار، ج‏53، ص‏67؛ اثبات الهداة، ج‏3، ص‏561.


10. الشيعة و الرجعه، ج‏1، ص‏158.


11. خرائج، ج‏1، ص‏185؛ بحارالانوار، ج‏41، ص‏296؛ مستدركات علم رجال الحديث 2: 118.


درباره جبير بن خابور با وجود پژوهش فراوان در كتاب‏هاى شيعه و سنّى جز مطلب زير، مطلب ديگرى يافت نشد.


امام صادق(ع) فرمود: «جبير بن خابور، گنجينه دار معاويه بود. او مادر پيرى داشت كه در شهر كوفه زندگى مى‏كرد. روزى جبير به معاويه گفت: دلم براى مادرم تنگ شده است؛ اجازه بده تا از او ديدار كنم تا كمى از حقوقى كه بر گردن من دارد، ادا كنم.


معاويه گفت: در شهر كوفه چه كار دارى؟ در آن‏جا مرد جادوگرى به نام على بن ابى‏طالب است و اطمينان ندارم كه تو را نفريبد. جبير گفت: من با على كارى ندارم. من مى‏خواهم به ديدار مادرم بروم و حقّ او را به‏جا آورم. جبير پس از كسب‏اجازه عازم سفر شد. آن‏گاه كه به شهر كوفه رسيد چون اميرالمؤمنين(ع) پس از جنگ صفين پيرامون شهر كوفه ديده‏بان گماشته بود و رفت و آمدها را كنترل مى‏كردند ديده بانان او را دستگير كردند و به شهر آوردند. على(ع) به او فرمود: «تو يكى از گنجينه‏هاى خداوندى. معاويه به تو چنين گفته است كه من جادوگر هستم». جبير گفت: سوگند به خدا كه چنين گفته است.


حضرت فرمود: «تو مالى همراه داشته‏اى كه مقدارى از آن را در منطقه عين التمر به خاك سپرده‏اى». جبير اين مطلب را نيز تصديق كرد. سپس اميرمؤمنان(ع) به امام حسن(ع) دستور داد تا از وى پذيرايى كند. روز بعد على(ع) به ياران خود فرمود: «اين شخص در جبل الاهواز ..». (ادامه مطلب در متن كتاب است).


12. دلائل الامامه، ص‏248؛ اثبات الهداة، ج‏3، ص‏573.


13. حصينى، الهدايه، ص‏31؛ ارشاد القلوب، ص‏286؛ حلية الابرار، ج‏2، ص‏601.


افراد ديگرى هم‏چون: داو رق و نجم بن اعين، حمران بن اعين و ميسر بن عبدالعزيز هستند كه در روايات، به‏زنده‏شدن دوباره آنان و حضورشان در زمام امام قائم(عج) اشاره شده است كه مادر بخش آينده به‏آن اشاره خواهيم كرد.