مهندس: گفته شده است که امام حسن عسکری (ع) در مرض فوت، مادرش را وصی قرار داد تا در کارهایش رسیدگی کند و این موضوع پیش قضاوت وقت به اثبات رسید اما اصلاً از فرزندش اسمی نبرد و بعد از مرگ، اموالش در بین مادر و برادرش تقسیم شد [1] در صورتیکه اگر فرزندی داشت باید او را نیز در ضمن وصیتش نام برده باشد تا از ارث محروم نگردد.


هوشیار: امام حسن (ع) موضوع فرزندش را عمداً در وصیت مکتوم داشت تا او را از خطراتیکه از ناحیه سلطان وقت متوجه بود نجات دهد، آن جناب به قدری در این موضوع اهتمام می ورزید و از کشف تولد فرزندش بیم و هراس داشت که گاهی ناچار می شد از خواص اصحابش نیز تقبه نموده موضوع را برایشان مشتبه سازد.


ابراهیم بن ادریس می گوید: امام حسن گوسفندی پیش من فرستاد و پیغام داد: این گوسفند را برای فرزندم عقیقه کن و با خانواده ات تناول کنید. من به دستورش عمل کردم، لیکن وقتی خدمتش رسیدم فرمود: کودک ما از دنیا رفت. لیکن یک مرتبه دیگر دو گوسفند با نامه ای فرستاد بدین مضمون: بسم الله الرحمن الرحیم این گوسفند را برای مولایت عقیقه کن و با خویشانت بخورید. من بدستورش رفتار نمودم اما وقتی خدمتش رسیدم چیزی نفرمود. [2]


حضرت صادق (ع) نیز نظیر این محافظه کاری را در وصیت خویش به عمل آورد. آن حضرت پنج نفر را وصی خویش قرار داد: منصور عباسی خلیفه وقت و محمد بن سلمیان فرماندار مدینه، و عبدالله و موسی دو فرزندش و حمیده مادر موسی. [3]


با این عمل جان فرزندش موسی (ع) را از خطر حتمی نجات داد، زیرا می دانست که اگر امامت و وصایت او برای خلیفه محرز گردد در صدد قتل و نابودیش بر می آید. اتفاقاً پیش بینی آن حضرت درست درآمد و خلیفه دستور داد که وصی آنجناب را اگر شخص معینی است به قتل رسانند.