فهیمی: برای هر کسی فرزندی متولد شود خویشان و اقارب و همسایگان و دوستانش از آن مطلع می شوند خصوصاً اگر شخص آبرومندی باشد و موضوع فرزندش هرگز مورد خلاف واقع نمی گردد. چگونه می توان باور کرد که برای امام حسن عسکری (ع) با آن مقامی که نزد شیعیان داشت، فرزندی متولد شد ولی به طوری مردم از آن بی اطلاع بمانند که در اصلش تردید و اختلاف داشته باشند؟!


هوشیار: جریان عادی همانطور است که فرمودید لیکن امام حسن (ع) برخلاف معمول، از اول تصمیم داشت که تولد فرزندش را مخفی بدارد. بلکه از زمان پیغمبر اکرم و ائمه اطهار علیه السلام چنین تصمیمی درباره آن وجود مقدس گرفته شده بود به طوریکه خفای ولادت را از علائم آنجناب می شمردند، از باب نمونه:


حضرت سجاد علیه السلام فرمود: ولادت قائم ما بر مردم پوشیده می ماند به طوریکه خواهند گفت: اصلاً متوجه نشده است، تا اینکه وقتی قیام نمود بیعت هیچکس برگردنش نباشد. [1]


عبدالله بن عطا می گوید: خدمت امام باقر (ع) عرض کردم: شیعیان شما در عراق زیادند، به خدا قسم! هیچیک از خویشانت چنین موقعیتی را ندارند، پس چرا خروج نمی کنید؟ فرمود: عبدالله! سخنان بیهوده را به گوشت راه داده ای. به خدا سوگند! من صاحب الامر معهود نیستم. عرض کردم: پس صاحب الامر کیست؟ فرمود: مراقب کسی باشید که ولادتش بر مردم مخفی می شود. اوست صاحب شما. [2]


فهیمی: امام حسن عسکری چرا تولد فرزندش را از مردم پوشیده داشت تا در شک و حیرت واقع شوند و گمراه گردند؟


هوشیار: چنانکه قبلاً هم تذکر دادم، داستان مهدی موعود از همان صدر اسلام، مورد توجه مسلمین بود. اخبار و احادیثی که پیغمبر اکرم (ص) درباره اش فرموده بود و تأییدات ائمه اطهار در بین مردم شایع بود. سلاطین وقت هم از آن اخبار بی اطلاع نبودند. شنیده بودند که مهدی موعود از نسل فاطمه و حسین به وجود می آید و حکومت ستمکاران به دستش منقرض می گردد و بر شرق و غرب عالم سلطنت می نماید و ستمکاران را به خاک و خون می کشد. لذا از پیدایش و ظهور مهدی موعود در بیم و هراس بودند و تصمیم داشتند که بهر طور شده خطر احتمالی را از سلطنت خودشان دفع کنند. از این جهت بود که خانه های بنی هاشم بالاخص، خانه امام حسن عسکری (ع) تحت مراقبت و کنترل شدید مأمورین مخفی و علنی دولت قرار داشت.


معتمد عباسی عده ای از زنان قابله را مأموریت سری داده بود که گاه بیگاه در خانه های بنی هاشم مخصوصاً خانه امام حسن عسکری (ع) رفت و آمد نمایند و مراتب را گزارش دهند. هنگامیکه از بیماری امام حسن (ع) اطلاع یافت، گروهی از خواص خویش را مأموریت داد که شب و روز مراقب خانه آن حضرت باشند. هنگامیکه خبر فوتش را شنید گروهی را مأموریت داد تا در جستجوی فرزند، خانه آن جناب را تفتیش و بازرسی کنند، باین مقدار هم اکتفا نکرده گروهی از زنان متخصص را فرستاد تا تمام کنیزان آن حضرت را معاینه نمایند. اگر آبستنی در بین آنان دیده شد بازداشت کنند.


زنان قابله، به یکی از کنیزان بد گمان شده مراتب را گزارش دادند. خلیفه کنیز را در حجره ای بازداشت نمود و نحریر خادم را مراقب وی گردانید و تا از حملش مأیوس نشد آزادش نکرد. تنها به خانه امام حسن (ع) اکتفا نکرده وقتی از دفن جنازه فارغ شد دستور داد تمام خانه های شهر را با کمال دقت تفتیش و کنترل کنند. [3]


اکنون تصدیق می فرمایید که امام حسن (ع) با آن اوضاع خطرناک چاره ای نداشت جز اینکه ولادت فرزندش را از مردم مخفی بدارد تا از شر دشمنان محفوظ بماند. پیغمبر اسلام و ائمه اطهار (ع) همچون اوضاع مذکور را پیش بینی می نمودند، موضوع خفای ولادت را قبلاً به مردم اطلاع می دادند. امثال این داستان، در تاریخ هم بی سابقه نیست مثلاً، فرعون چون شنیده بود که پسری در بنی اسرائیل متولد می شود و سلطنتش بدست او منقرض می گردد، برای رفع خطر، جاسوسانی را مأموریت داد که تمام زنان آبستن را تحت مراقبت و کنترل شدید قرار دهند. اگر نوزادی پسر بود به قتلش رسانند و اگر دختر بود اسیرش نمایند. بدین منظور صدها طفل بی گناه را نابود کرد تا به مقصد خودش نائل گردد. لیکن با تمام آن جنایات، عقابت به مقصد نرسید و خداوند متعال حمل و تولد موسی را مخفی نمود تا خواسته اش را عملی سازد. اما امام حسن عسکری (ع) با وجود آن اوضاع خطرناک، باز هم برای هدایت مردم، فرزندش را به گروه کثیری از معتمدین نشان داد و تولدش را به جماعتی از ثقات خبر داد. ولی در عین حال، سفارش می کرد که موضوع را از دشمنان مکتوم دارند و حتی از بردن نامش خودداری کنند.