در بین اطفال عادی هم گاهی افراد نادری دیده می شوند که از حیث استعداد و حافظه، نابغه عصر خویش بوده و قوای دماغی و ادراکات آنان، از مردان چهل ساله هم بهتر است.


ابوعلی سینا فیلسوف نامی را از این افراد شمرده اند. از وی نقل است که گفته: چون به حد تمیز رسیدم مرا به معلم قرآن سپردند و پس از آن به معلم ادب. پس هر چه را شاگردان براستاد ادیب قرائت می کردند من همه را حفظ می نمودم.


بعلاوه آن، استاد مرا به کتاب های ذیل تکلیف کرد: «الصفات» و «غریب المصنف» و «ادب الکاتب» و «اصلاح المنطق» و «العین» و «شعر و حماسه» و «دیوان ابن رومی» و «تصریف مازنی» و «نحوسیبویه».


پس همه را در مدت یکسال و نیم از برکردم و اگر تعویق استاد نبود در کمتر از این مدت حفظ می کردم و چون به ده سالگی رسیدم مورد تعجب اهل بخارا بودم پس از آن، شروع کردم به یاد گرفتن فقه و چون به دوازده سالگی رسیدم بر طبق مذهب ابی حنیفه فتوی می دادم. پس از آن شروع کردم به علم طب و «قانون» را در سن شانزده سالگی تصنیف نمودم و در سن بیست و چهار سالگی خودم را در تمام علوم متخصص می دانستم.[1]


درباره فاضل هندی گفته شده: «قبل از رسیدن به سن سیزده سالگی تمام علوم معقول و منقول را تکمیل کرده بود و قبل از دوازده سالگی به تصنیف کتاب پرداخت.» [2]


«توماس یونگ» که باید او را از جمله بزرگترین دانشمندان انگلستان محسوب داشت از کودکی اعجوبه ای بود. از دو سالگی خواندن را می دانست و در هشت سالگی، خودش به تنهایی به آموختن ریاضیات پرداخت و از نه سالگی آموختن زبان های فرانسه و ایتالیایی و عبری و فارسی و عربی صرف کرد و زبان های مذکور را به خوبی یاد گرفت. در بیست سالگی مقاله ای درباره تئوری رؤیت به جامعه پادشاهی فرستاد و در آن شرح داد که چگونه می توان به وسیله تغییر انحنای زجا جیۀ چشم همواره تصویر را واضح دید. [3]


اگر صفحات تاریخ شرق و غرب را ورق بزنید از امثال و نظائر این نوابغ زیاد خواهید یافت.


جناب آقای فهیمی! در صورتی که اطفال نابغه، دارای چنان مغز و قوائی باشند که در سنین خردسالی، از عهده حفظ هزاران مطلب گوناگون و حل مشکلات و غوامض علوم برآیند و نیروی محیرالعقول آنان باعث اعجاب گردد، پس چه استبعادی دارد که خداوند متعال، حضرت بقیه الله و حجت حق و علت مبقیه انسانیت و مهدی دادستان را در سن پنجسالگی به ولایت منصوب گرداند و تحمل و ضبط احکام را به عهده اش واگذار کند؟. ائمه اطهار هم موضوع صغرسن آنجناب را پیش بینی کرده بودند:


حضرت باقر (ع) فرمود: حضرت صاحب الامر سن مبارکش از تمام ما کمتر و گمنام تر می باشد. [4]