داستان غیبت مهدی موعود و امام دوازدهم را پیغمبر اکرم و علی بن ابیطالب و سایر امامان علیهم السلام گوشزد مسلمانان کردند و از همان صدر اسلام در میان اصحاب مشهور و معروف بود، به قدری معروفیت داشت که گروهی از دانشمندان و راویان احادیث و اصحاب ائمه اطهار، قبل از ولادت امام زمان و حتی قبل از ولادت پدر و جدش کتاب هایی در خصوص غیبت تألیف نمودند و احادیث مربوط به مهدی موعود و غیبتش را در آنها درج نمودند. اسامی آنان را می توانید در کتاب های رجال پیدا کنید. از باب نمونه:


1- علی نب حسن بن محمد طائی طاطری که از اصحاب موسی بن جعفر (ع) بوده کتابی در غیبت نوشته است. او مردی بود فقیه و مورد اعتماد.[1]


2- علی بن عمراعرج کوفی، از اصحاب موسی بن جعفر بوده و کتابی در غیبت نوشته است.[2]


3- ابراهیم بن صالح انماطی. از اصحاب موسی بن جعفر بوده و کتابی در غیبت نوشته است.[3]


4- حسن بن علی بن ابی حمزه. در عصر حضرت رضا میزیسته و کتابی در غیبت تألیف نموده است. [4]


5- عباس بن هشام ناشری اسدی. مردی جلیل القدر و مورد وثوق بود. از اصحاب حضرت رضا (ع) بوده و در سال 220 هجری وفات نمود. کتابی در غیبت تألیف کرده است.[5]


6- علی بن حسن بن فضال. مردی دانشمند و مورد وثوق بود. از اصحاب حضرت هادی و امام حسن عسکری بود. کتابی در غیبت تألیف نموده است. [6]


7- فضل بن شاذان نیشابوری. از فقها و متکلمین و اصحاب حضرت هادی و امام حسن عسکری بوده است. کتابی در باره قائم آل محمد و غیبت او نوشته و در سال 260 هجری وفات نمود.[7]


اگر به مطلب مذکور توجه کنید برایتان روشن می شود که داستان غیبت امام زمان موضوع تازه ای نیست بلکه ریشه عمیق دینی دارد و از زمان رسول خدا تاکنون همواره مورد توجه و بحث بوده است. بنابراین، احتمال اینکه امثال عثمان بن سعید آن را تراشیده و جعل کرده باشند، کاملاً بی اساس است، و جز از افراد مغرض صادر نمی شود.


به علاوه، اگر سه مطلب را با هم ضمیمه کنیم غیبت امام زمان قطعی می شود:


الف: برحسب برهان عقلی و روایات زیادی که از معصومین صادر شده است، وجود مقدس امام و حجت، برای بقاء نوع انسان ضروری و لازماست و هیچ عصری از آن وجود مقدس خالی نخواهد شد.


ب: بر طبق احادیث بسیاری، عدد ائمه از دوازده نفر تجاوز نمی کند.


ج: به مقتضای احادیث و شهادت تاریخ، یازده نفر آنان زندگی را بدرود گفته اند.


از انضمام این سه امر. بقای حضرت مهدی به طور قطع ثابت می شود و چون ظاهر نیست باید گفت: در حالت غیبت به سر می برد.