فهیمی: من شنیده ام که: بعد از شروع غیبت صغری بعضی از فریبکاران، از جهل مردم سوء استفاده نموده با ادعای نیابت و با بیت امام غائب، مردم عوام و ساده لوح را فریب دادند و بدین وسیله، موقعیت و مقامی را کسب کردند و اموال مردم را به جیب زدند. لازم است جنابعالی توضیح بدهید که: نواب چه اشخاصی بوده اند و ارتباط و تماس مردم با امام زمان چگونه و به چه وسیله ای بوده است؟
هوشیار: در زمان غیبت صغری توده مردم از درک ملاقات حضرت صاحب الامر (ع) محروم بودند لیکن ارتباطات کاملاً منقطع نبود و به وسیله عده معدودی که باب و نائب و وکیل نامیده می شدند، با امام خود تماس گرفته حوائج خویش را رفع می نمودند و مشکلات دینی خود را حل می کردند. سهم امامی که به اموالشان تعلق می گرفت به وسیله همان نواب فرستاده می شد. گاهی از ناحیه مقدسه تقاضای کمک مادی می نمودند، گاهی برای سفر حج یا سفرهای دیگر کسب اجازه می کردند. گاهی برای شفای مریض و طلب فرزند خواهش دعا می کردند. گاهی هم ابتداء از ناحیه مقدسه برای اشخاصی پول یا لباس یا کفن فرستاده می شد و مانند این کارها. در تمام این موارد، افراد معینی واسطه بودند، تقاضاها هم بوسیله نامه فرستاده می شد. پاسخ آنان نیز کتباً از ناحیه مقدسه صادر می شد که آنها را اصطلاحاً «توقیع» می گویند.
