هوشیار: چه عواملی در طول عمر مؤثرند؟


دکتر: عوامل طول عمر بقرار ذیل است:


عامل ارث: اهمیت و تأثیر عامل ارث در طول عمر، روشن است. خانواده هایی دیده می شوند که افراد آن، معمولاً از حد متوسط بیشتر عمرمی کنند، مگر اینکه به واسطه تصادفی مرگشان زودتر اتفاق افتد.


از جمله مطالعات جالبیکه در این باره بعمل آمده، مطالعه «ریموند پیرل» است. وی در کتابی که با همکاری دخترش تألیف نموده، خانواده دراز عمری را نام برده که مجموع عمر هفت پشت یک فرد – جد، جد بزرگ، نوه، نواده، نتیجه، نبیره – به «699» می رسیده و دو نفرشان نیز به واسطه تصادف مرده اند. در آمار جدیدتری که از مطالعه شرکت های بیمه، به وسسیله لوئی دوبلین و «هربرت مارکس» تهیه شده تأثیر درازی عمر اسلاف را در اخلاف به ثبوت رسانده اند.


این عامل ممکن است گاهی آثار عوامل دیگر را مانند عامل محیط و عادت بد، خنثی کند. از همین رو می توان راز طول عمر بعض افرادی را که در شرایط نامساعد زندگی می کنند درک نمود، مثلاً ممکن است یک فرد معتاد به الکل، به واسطه عامل ارث، عمر درازی نصیبش گردد.


فرزندان، اعضاء و قوای سالم و نیرومند را که در طول عمر مؤثرند، از پدران و مادران بارث می برند و در درجه اول، بایستی دستگاه عصبی و گردش خون را نام برد چنانکه ضرب المثل «کازالیس» همین موضوع را بیان می کند: «سن انسان را از روی شرائین وی می توان حدس زد». یعنی عده ای از مردم، قبل از اینکه به سن کهولت و پیری برسند، به طور موروثی، سرخ رگهایشان سفت شده استحاله می یابند و خانواده هایی که اکثر افرادش، قبل از نود سالگی، به علت سکته مغزی یا قلبی، از دینا می روند بسیارند. می دانیم که: بزرگترین عامل این سکته ها سفتی شرائین است.


عامل دوم محیط است: محیطی که هوایش معتدل و پاک و از انواع میکربها و سمومات منزه باشد، آرام و بی سر و صدا باشد و اشعۀ حیات بخش خورشید، بقدر کافی بر آن بتابد، در طول عمر و سلامتی ساکنینش تأثیر بسزایی دارد.


عامل سوم نوع شغل و مقدار کار است: فعالیت و کوشش در کار به ویژه فعالیت های روحی و عصبی، در درازی عمر، مقام مهمی را واجدند و به نظر می رسد در صورتی که بدن سالم و فکر راحت باشد زنگ زدنیکه در اثر کم کاری بدنی و روحی حاصل می شود، بیش از فرسودگی که نتیجه پرکاری بدنی و روحی است، عمر را کوتاه می کند. به همین علت، تعداد افراد طویل العمر، در کشیشان و نخست وزیران بیش از اشخاص معمولی است. این عمر دراز، به واسطه همان کار مداوم و کوشش آنان است و از این رو می توان گفت: بازنشستگی در سنین جوانی و بیکرای زودرس، خطرات بیشماری را در بر دارد و عمر را کوتاه می کند.


عامل چهارم کیفیت تغذیه است: غذا، هم از لحاظ مقدار و هم از لحاظ نوع، در طول عمر تأثیر فراوانی دارد. بیشتر افرادیکه عمرشان از صد متجاوز شده، کم خوراک بوده اند. در زیان پرخوری ضرب المثلهای زیادی گفته شده. «مونتین» می گوید: انسان نمی میرد بلکه خودکشی می کند. همچنین ضرب المثل دیگری می گوید: شما گور خویش را با دندان هایتان می کنید. پرخوری چون کار دستگاه های مختلف بدن را بالا می برد بیماری هایی را از قبیل دیابت – مرض قند – و بیماری های رگها و قلب و کلیه، تولید می کند. متأسفانه، قوه و نیروی بدنی اکثر این افراد، قبل از ظهور آثار بیماری، بیش از اندازه می باشد و باین قدرت دروغین خویش مباهات می کنند. در طی جنگ جهانی اول مشاهده می شد که: تعداد مرگ از مرض قند، در بعض کشورها، بطور قابل توجهی کاهش یافته است. علت این موضوع را کمیابی غذا در زمان جنگ باید دانست. بنابراین، بنظر می رسد که: فقر تا حدودی که مقدار خوراک را معتدل سازد یا به حداقل برساند، موهبت بزرگی است، و افراط در خوردن گوشت، خصوصاً بعد از چهل سالگی، بسی زیان بخش است.


تجاربی که دکتر (Mccay) از دانشگاه «کورنل نیویورگ» در روی موشها به عمل آورده ثابت کرد که: موشهای لاغر موشهای فربه را بگور می برند. موش معمولاً در سن چهار ماهگی به حد کمال رشد می رسد، در دو سالگی پیر می شود و قبل از سه سالگی مي میرد. دکتر «ماک کی» دسته ای از موشها را به وسیله رژیم کم کالری نگهداری نمود، اما این رژیم از لحاظ ویتامین و مواد معدنی غنی بود، و باین نتیجه رسید که: دوره رشد و بلوغ آنها، بعوض چهارماه ممکن است تا هزار روز ادامه یابد. در یکی از این آزمایشگاه ها مشاهده کرد که: پیرترین موشهایی که با رژیم معمولی زندگی کرده اند پس از 965 روز مرده است. لکن موش هایی که با رژیم کم کالری می زیسته اند تا مدتی بعد، جوان و شاداب مانده اند، بطوری که اگر این موشهای کم غذا را با انسان مقایسه کنیم. آنها به اندازه یک فرد انسانی که صد تا صد و پنجاه سال عمر کند، عمر کرده اند. بعلاوه، این موشها بندرت بیمار شده اند و از همقطاران خود که رژیم معمولی داشته اند زرنگتر بوده اند. نظیر این تجارب را روی دسته ای از ماهیها و حیوانات (Rmphibien) نیز انجام داده و به همین نتیجه رسیده اند.


چنانکه پرخوری سبب کوتاهی عمر می شود، فقر غذایی نیز در تولید امراض و کوتاهی عمر تأثیر بسزایی دارد، یعنی رژیم غذایی اگر فاقد مواد لازم و ضروری باشد، امراضی را تولید می کند.