پروفسور متالینکف کارشناس مرگ، می نویسد: بدن انسان از سی تریلیون سلول مختلف تشکیل یافته است که همه آنها نمی توانند یک بار مرده و از بین بروند. بنابراین مرگ موقعی قطعی و مسلم است که در مغز انسان تغییرات شیمیایی غیر قابل مرمت بوجود آید. در سوم اوت، سال 1959 درشهر مونترآل کانادا دکتر هانس یلی که در مورد مرگ جستجو و کاوش می کند در لابراتوار خود به عده ای از ارباب مطبوعات، یک نسج سلولی حیوانی را نشان داد و ادعا کرد که آن نسج سلولی حیوانی هرگز نمی میرد و باصطلاح ازلی است. این پزشک ضمناً ادعا کرد که اگر نسج سلولی انسان را نیز به همان صورت در آورند انسان خواهد توانست تا هزار سال عمر کند.


به نظر پروفسور سیلی از نظر تئوری، مرگ یک نوع بیماری تدریجی است. به عقیده همین پروفسور هیچکس از پیری نمی میرد برای اینکه اگر کسی در اثر پیر شدن بمیرد باید تمام سلول های بدن او فرسوده شوند و همه اعضاء بدن او به نسبت از کار بیفتند، حال آنکه چنین نیست و خیلی از پیران پس از مرگ، بسیاری از قسمتهای مختلف اعضای بدن و سلول های بدن آنها سالم و بی عیب و نقص است و اغلب اشخاصیکه ناگهان می میرند برای آنست که یکی از اعضای بدن آنها ناگهان از کار می افتد و چون تمام اعضای بدن مثل ماشین بهم ارتباط دارند اینست که در اثر کار نکردن یک عضو تمام اعضای دیگر فلج می شوند. پروفسور سیلی اعلام کرد که روزی علم پزشکی طوری پیشرفت می کند که با تزریق سلول های تازه می توان همان سلول های اعضاء فرسوده بدن انسان را زنده کرد و بدین طریق مطابق دلخواه عمر انسان را چند برابر نمود. [1]


به نظر «ای. ای. مچنیکف» باید فیزیولوژی پیری را که نتیجه پیشرفت طبیعی است و پیری زودرس را که نتیجه تأثیرات مختلف براساس ارگانیزم می باشد (تأثیرات سمی، امراض و عوامل خاص دیگر) تمیز و تشخیص داد. اساس نظریات او این است که پیری انسان یک بیماری می باشد که باید مانند سایر بیماریها مورد مداوا قرار گیرد. وی معتقد بود که زندگی انسان می تواند به مراتب بیشتر و طویلتر باشد و به جلوتر جریان یابد. زندگی انسان در نیمه راه گمراه شده و لازم بنظر می رسد که تمام نیروها را به کار برد تا به بشر امکان داده شود که بدون فرتوتی و انحطاط و زوال به پیری فیزیولوژی عادی خود برسد. [2]